Pastoraal thema 2011 : Wanneer ge bidt, zeg dan: Onze Vader

FR

Bernadette kende de belangrijkste christelijke gebeden, zij had ze geleerd en bad ze 's avonds samen met haar familie in het cachot. Eens in Nevers aangekomen, bij de zusters van Barmhartigheid, bracht Bernadette heel veel tijd door met het bidden van de rozenkrans en het Onzevader.

Terwijl het idee God-Vader weinig aanwezig is in het oude testament, komt Jezus ons in het nieuwe testament God openbaren als een Vader die de mensen liefheeft en ze adopteert als zijn dochters en zonen. Hij is Jezus' Vader en Hij is onze Vader. Doordat Jezus het Onzevader bidt en het zijn leerlingen aanleert, maakt Jezus van ons zijn zusters en broeders. Jezus is onze gemeenschappelijke en grote broer. Wij zijn éénzelfde familie. We zullen ons in 2011 in Lourdes meer bewust worden van deze realiteit en van de broederlijke verplichting die eruit voortvloeit.

Reeds vroeg in de geschiedenis van de Kerk werd het Onzevader gebeden in de eerste gemeenschappen. Het is heel speciaal verbonden aan het catechumaat en aan het doopsel. Vóór zijn doopsel "ontving" de doopleerling het Onzevader, maar mocht het nog niet echt zeggen. In de Paasnacht, na het ontvangen van het eerste sacrament, dat van hem een dochter/zoon van God maakte, mocht de gedoopte, en pas dan, waarlijk het Onzevader bidden. Laten we ons herinneren dat het Onzevader 'zeggen' en het 'werkelijk bidden', twee heel verschillende houdingen zijn.

In de loop van de Geschiedenis heeft de tekst van het Onzevader lichte veranderingen ondergaan als gevolg van de verschillende vertalingen. De tekst die wij vandaag kennen is evenwel trouw gebleven aan de evangelies. Bovendien hebben sinds enkele jaren katholieken en protestanten dezelfde tekst aangenomen. Zij kunnen hem dus samen bidden tijdens sommige ontmoetingen of gemeenschappelijke vieringen. Ziedaar een positief teken van oecumenisme.

De verzoeken van het Onzevader kunnen als volgt ontleed worden: de verheerlijking van de naam van God, de komst van zijn rijk en de verwezenlijking van zijn wil, en eveens het smeekgebed voor brood, de verbintenis i.v.m. vergeving, het zich niet onderwerpen aan de bekoring en de bevrijding van het kwaad. Merken we op dat de eerste drie verzoeken God zelf betreffen, de overige vier hebben betrekking op onszelf. Het is niet mogelijk hier de ganse rijkdom van de uiteenzettingen weer te geven.

Het zondagsgebed, gebed bij uitstek van de christelijke gemeenschap, wordt gezegd of gezongen om de communieritus in te zetten tijdens de eucharistie. Heel wat christenen geven elkaar de hand tijdens dit gebed en drukken zo hun broederlijkheid uit. Door het gezamenlijk bidden van het Onzevader bevestigen de christenen, alvorens hetzelfde brood te delen, dat zij behoren tot het volk van de kinderen Gods. Zij erkennen dat zij allen broers en zussen zijn die door dezelfde Vader bemind worden. Zij nuttigen dan het levende brood, lichaam van Christus, liefdesgave van de Vader.

Zo heeft het Onzevader niet alleen zijn plaats in het dagelijks gebed van de christen, maar heel in het bijzonder in de sacramenten en de gemeenschappelijke gebeden. Laten we dus het Onzevader bidden, alleen, in het verborgene, maar eveneens in onze verschillende liturgische bijeenkomsten en ontmoetingen onder christenen.

Het Onzevader is meer dan een samenvatting van het christelijk mysterie. Hij is als een vergrootglas dat ons toelaat om, met de intelligentie van het hart, de bijbel te lezen, elk sacrament en de volheid van het goddelijk mysterie.

Het Onzevader is als een andere weergave van de Zaligheden en vat het geheel samen van de bergrede volgens het evangelie van Mattheüs.

Het Onzevader is de lamp die gans ons leven van christen verlicht. Na mijn terugkeer uit Lourdes, bid ik het Onzevader met meer vuur, diepte en geloof. Iedere keer dat ik het bid, zelfs alleen, voel ik mij meer verbonden met alle christenen van de wereld en van de Geschiedenis.

Aartsbisdom Mechelen - Brussel, dienst Diocesane Bedevaarten

Vervul uw wens, uw droom eens naar Lourdes op bedevaart te gaan